ภาพโดย : ด.ญ.กัลยาณี ยิดชัง อายุ 9 ปี

คำ กาคาบพริก

คำอ่าน กา-คาบ-พริก

ชนิดของคำ วิเศษณ์ (ว.)

ความหมาย ลักษณะของคนที่ผิวดำแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสีแดง

อ้างอิงจาก พจนานุกรมออนไลน์ราชบัณฑิตยสถาน

สวัสดีค่ะ..

พบกันอีกครั้งทั้งที่เพิ่งเขียนไปเมื่อวานไป หมาดๆ ก็อย่างที่มี ปัจฉิมลิขิต (อ่านว่า ปัด-ฉิม-มะ-ลิ-ขิด หมายถึง "เขียนภายหลัง" คือหนังสือที่เขียนเพิ่มเติมลงท้ายเมื่อเซ็นชื่อแล้ว, ใช้อักษรย่อว่า ป.ล.)ทิ้งท้ายไว้เมื่อหน้าที่แล้วเกี่ยวกับเหตุขัดข้องของอุปกรณ์ต่อเชื่อมเครื่องคอมพิวเตอร์คู่ชีพของครูตอง จนทำให้ไม่ได้เปิดประเด็นสำนวนไทยไปทั้งแต่หน้าที่แล้วตามความตั้งใจเดิม..

วันนี้หลังจากกลับจากโรงเรียนก็เลยรีบปรี่มาที่เครื่อง เพื่อจัดการแก้ไขข้อบกพร่อง..แล้วตอนนี้ก็ลุล่วงไปได้ด้วยดีแล้ว..ดังนั้น..สำนวนไทยสำนวนแรกจึงได้ทำการตัดสายสะดือสมความตั้งใจเสียที.. เริ่มต้นด้วยสำนวนไทยอักษร ก.ไก่ ที่ว่า.. กาคาบพริก ที่รู้สึกว่าใกล้ตัวครูตองเหลือเกิน เนื่องจากสีผิวของครูตองก็ใกล้ๆ กาเข้าไปทุกที อิอิ..

จากสำนวน กาคาบพริก ดังกล่าวก็จะเป็นสำนวนที่ใช้ในการพูดเหน็บแนม หรือเสียดสี ที่ภาษาวัยรุ่นเรียกกันว่า..เอาไว้กัด..แต่แหม..เดี๋ยวจะดูแรกไป เอาเป็นว่าเอาไว้ใช้หยิกแกมหยอก คนที่มีสีผิวออกคล้ำๆ แล้วแต่งกายด้วยสีสันฉูดฉาดตัดกันฉับๆๆๆ กับสีผิวของตนโดยมีการดึงสัตว์ที่มีสีขนดำเด่นเป็นเอกลักษณ์อย่าง..กา หรือ อีกา (อ่านว่า กา หมายถึง ชื่อนกชนิด Corvus macrorhynchos ในวงศ์ Corvidae ตัวดำ ร้องกาๆ, อีกา ก็เรียก) เข้ามาเป็นสื่อในการเปรียบเทียบเพื่อให้มองเห็นภาพได้ขัดเจนยิ่งขึ้น อดแปลกใจไม่ได้เหมือนกันค่ะ ว่าทำไมหนอคนโบราณท่านถึงได้เลือ พริก มาเป็นสีสันในสำนวน ทั้งๆ ที่ยังมีอะไรต่อมิอะไรอีกมากมายที่มีสีสันสดใสกว่าพริกตั้งเยอะ ก็เลยใช้วิธีการเดาค่ะ ว่าน่าจะเป็นเพราะอีกาเนี่ยตามนิสัยในนิทาน มักจะบอกว่า..

อีกาเป็นสัตว์ที่มีนิสัยขี้ขโมย จนถึงขั้นมีอีกสำนวนหนึ่งที่กล่าวในเชิงบอกนิสัยอีกา กลายๆ ว่า จงเอาเยี่ยงกา แต่อย่าเอาอย่างกา ปานนั้นเลยเชียว..แสดงให้เห็นว่า อีกาในความรู้สึกเนี่ยมีนิสัยไม่ค่อยดีเท่าไร (เท็จจริงแค่ไหน อันนี้ครูตองไม่ยืนยันค่ะ..) วกกลับมาเรื่องเดาๆ กันต่อ.. ก็อย่างที่บอกแล้วว่า อีกาเนี่ยมีนิสัยขี้ขโมย แล้วก็คงจะชอบไปขโมยพืชพันธุ์ธัญญาหารต่างๆ เข้า อาจเพราะความบังเอิญที่วันนั้น คุณอีกาแกคงไปพิสมัย พริก เม็ดเขียวๆ แดงๆ เข้าให้ก็เลยไปจิกไปคาบมาเป็นอาหาร..

คงจะด้วยความบังเอิญหรืออะไรก็เกินคาดเดา คุณคนโบราณท่านเดิมมองไปเห็นเข้าพอดี แล้วท่านก็คงนึกขำกับสีสันที่ตัดกันของอีกากับพริก..ท่านก็เลยหยิบมาปั้นเป็นสำนวนเสียเลย.. อันนี้บอกแล้วว่าไม่ยืนยันค่ะไม่ต้องเชื่อก็ได้ บอกแล้วว่าครูตองเดาเอา คิดอย่างไรเห็นอย่างไร หรือ รู้อะไรมาคุยกันได้ค่ะ ปันความรู้กัน ครูตองจะได้เอาไปแบ่งให้เด็กๆ เค๊ารู้กันบ้าง..

ปัจฉิมลิขิต

ภาพประกอบด้านบน ชื่อเจ้าของภาพก็แปะหราค่ะ..ผองศิษย์ของครูตองเอง..อย่างที่บอกแล้วว่าบลอกนี้ดำเนินการโดย ครูตองและผองศิษย์..

ขอบคุณที่รักภาษาไทยค่ะ..

ไดอารี่ครูตอง..